19 maart 2019

Ontvangst: 11:30

Spant! Bussum

Sfeerverslag

Moed glorieert op ADG-congres

Is het een deugd? Of is moed een onbezonnen karaktertrek? Al eeuwenlang hebben allerlei grote denkers zich daar het hoofd over gebroken. Echte dapperheid is immers lastig in woorden te vangen. Maar dat hinderde de sprekers op het 10de ADG-congres, medio maart in Bussum, geen moment om aan de slag te gaan met het thema No guts, no glory. ‘Want als je wilt dat je dromen uitkomen, moet je de moed hebben ze na te jagen.’(*)


Als je veelvuldig wereldkampioen kickboksen bent, dan zal je toch wel over een flinke dosis lef beschikken. Maar op het podium van Spant! stond Rico Verhoeven er eerst wat onhandig bij, jongensachtig zijn handen schurkend in de zakken van zijn spijkerbroek. Tikje nerveus, wellicht? Maar misschien was het wel zijn tactiek. Eerst het publiek aftasten, dan een opening zoeken, erin gaan, doorstoten, afmaken. Hoe dan ook, de aimabele Verhoeven pakte de zaal ronduit in en in no time stond vrijwel elke congresganger oog in oog met zijn buurman of -vrouw in een hilarische staredown. Natuurlijk kwam zijn carrière ter sprake, net als zijn relatie met zijn ouders, zijn positieve instelling: “En wil je het precies weten, ik heb ook een boek.”
Interviewer en dagvoorzitter Diana Matroos wilde dat laatste eigenlijk wel: “Was je nooit bang? Als je moest vechten tegen Badr Hadi of zo?” Verhoeven: “Ik denk altijd: ‘Jij bent net als ik een man met twee armen en twee benen.’ Badr Hadi had na de wedstrijd trouwens nog maar twee benen en één arm.”

 

Ron Steenkuijl, directeur Corporate Affairs van ADG dienstengroep, had even daarvoor zijn staredown met Verhoeven al gehad. Voor alle zekerheid liet hij er maar de hymne aan godin Fortuna uit Carl Orffs Carmina Burana bij afspelen. “Een gevecht vereist ook een sterke geest, maar vraag je vooral af voor wie of wat je vecht. Voor welke glory wil je jouw guts inzetten”, stelde hij nadrukkelijk. Opportunistische politici helpen daar niet bij: “Die denken alleen aan de volgende verkiezingen.” Met een moreel leiderschap voor de ondernemer verwachtte Steenkuijl diversiteit op de arbeidsmarkt te realiseren of schuldenproblematiek bij werknemers op te lossen: “Wij moeten samen winnaar willen zijn.”

 

Met het succes van Het Schnitzelparadijs (2005) en Oorlogswinter (2008) op zak kon filmer Martin Koolhoven zich al gerust een winnaar noemen. Nog mooier was dat hij met die erkenning toegang kreeg tot de grote wereld van de cinema. Alsof de openingsscène van het door hem zo bewonderde Once Upon a Time in the West - een langzaam openslaande deur - opeens werkelijkheid werd. Vanzelfsprekend was die entree in Hollywood echter niet. “Ik kreeg opeens allerlei scenario’s voorgeschoteld, maar het ene nog slechter dan het andere. Ik heb zelfs een film met Al Pacino afgeslagen.” In zijn drang de allerbeste te willen zijn, zocht Koolhoven zijn eigen weg. Hij wilde per se een western maken, wat bepaald een gewaagde onderneming is voor een inwoner van het kleine Asten in De Peel. Tel daar allerlei gedonder bij op, zoals acteurs die het plotseling lieten afweten, financiers die terugkwamen op toezeggingen en je hebt een prachtgarantie voor een onmiskenbare mislukking. Maar Koolhoven liet zich niet ontmoedigen, begon met draaien en maakte van zijn eerste internationale film Brimstone (2016) een wereldwijd succes. Wat het hem nog meer had opgeleverd? Een wijze les: “Om iets goed te doen, moet je het goed wìllen doen.”

 

Met dit statement preludeerde de filmmaker onbewust op de volgende spreker, want Jeroen Dijsselbloem heeft als voorzitter van de Eurogroep internationaal ontegenzeggelijk naam gemaakt met de grondige aanpak van de Griekse staatsschuldencrisis. Hij trof dan ook een Augiasstal aan: “Een enorme schuldenberg, corruptie alom. Lonen schoten omhoog, maar versterken van de economie gebeurde niet, het draaide vooral om consumeren. Daar kwam nog bij dat de Europese Commissie jarenlang was voorgelogen over de cijfers.”

 

Het liep nog meer uit de hand, toen de links-radicale Alexis Tsipras (2015) premier werd met in zijn kielzog Yanis (‘Rockstar’) Varoufakis als minister van Financiën. “Zonder veel kennis van de Eurozone stelden ze doodleuk dat Griekenland niets aan aflossingen zou betalen.” Het gevolg was voorspelbaar: “Alle Griekse banken liepen leeg.” Uiteindelijk kwam er toch een akkoord over het hulpprogramma, ook al moest Dijsselbloem daar 36 uur achter elkaar voor vergaderen. Maar zijn missie was gelukt, Griekenland bleef binnen de Eurozone en het vertrouwen in de EU was hersteld.


Uit het relaas van Jaya Baloo, Chief Information Security Officer van KPN, sprak bezorgdheid. Ze had er een goede reden voor: in 2012 lukte het een 17-jarige met een laptop de streng beveiligde systemen van KPN te kraken. Wat kun je dan wel niet van professionele hackers verwachten die 24/7 speuren naar het kleinste lekje in een systeem. Of we ons daar zorgen over moeten maken? Beslist, want systeembeveiliging wordt nogal een verwaarloosd vanwege de hoge kosten. “Maar bedenk dat je op internet al voor 40 euro software kunt kopen voor een DDoS-attack. Die kan je bedrijf volledig lamleggen. En achter elke hacker kan een kwaadaardig regime zitten dat misbruik maakt van jouw vertrouwelijke informatie.” Quasi nonchalant meldde ze dat een modern gevechtsvliegtuig als de nucleaire JSF op afstand bestuurd kan worden. De oplossing? “Eis volledige veiligheid op van de producenten van soft- en hardware.”

 

Van een dergelijke rigide opstelling was bij Steven van Belleghem, ondernemer en auteur van diverse prijswinnende marketingboeken, niet veel te merken. Met een serie smakelijke grappen kwam hij tot de crux van zijn betoog: ‘Hoe kunnen wij onze directe relatie met klanten sterker maken.’ “Want de komende twintig jaar zijn een totally different ballgame en klantgerichtheid wordt steeds gecompliceerder.” Van Belleghem heeft in zijn professionele queeste vooral de kunst afgekeken in China dat in zijn visie ‘lichtjaren voorloopt op het Westen.’ Als exemplarisch voorbeeld noemde hij WeChat, een sociaal medium zoals Twitter of Facebook. Maar er is een duidelijk verschil; WeChat gebruikt QR-codes en daar kun je allerlei leuke dingen mee doen. Betalen bijvoorbeeld: een vliegticket kopen, een verzekering afsluiten of een potje armworstelen met je smartphone aan je pols geplakt. Creditcard? Contant geld? Dat is daar verleden tijd. “Toen we met cash onze ijsjes wilden afrekenen, begonnen ze ons vanachter in de rij te fotograferen.”

 

Als afsluiting kreeg het jubilerende congres een feestelijk randje. Antje Monteiro zong vol overgave allerhande ABBA-hits uit haar al maanden uitverkochte musical Mamma Mia! En ja hoor, hoe symbolisch was de keuze van haar lievelingssong: The winner takes it all, omlijst met knalconfetti, slingers en ballonnen.


By the way, nog even iets over moed. Misschien waren het wel de twee bloteriken van Les Beaux Frères met hun wij-zijn-lekker-verstopt-achter-een-handdoek-act die van alle podiumpresentaties op deze dag het meest lieten zien dat ze ballen hadden.
Of eigenlijk… Net niet. (*Bron citaat: Walt Disney)